Bir yıl önce Atilla Ağabeyin vefatı üzerine yazdıklarımı esas alarak duygularımı aktarmak istiyorum.

Zaman çok hızlı akıyor, daha dün gibi düşündüğümüz bir çok konuda buna tanık oluyoruz. Doktorum, “son anjiyoyu ne zaman yaptırdın” diye sorduğunda, “İki, bilemediniz, üç yıl olmuştur” yanıtını verdim. Kayıtlara bakıldığında 10 yıl önce anjiyo yapıldığını gördük, dilim tutuldu.  Gerçek dostları arasında değişik vesilelerle andığımız Atilla Karaduman Ağabey’de de aynı durum söz konusu. Bundan bir yıl önce güne, dört kelimeden oluşan ‘ATİLLA KARADUMAN VEFAT ETTİ’ bilgisi ile uyanmıştık. Sanki dün gibi. Sevgili kardeşleri “Ateş düştüğü yeri yakar diyebilirler, haklılar ama zamanın acımasızlığına değinmek istedim. 

Atilla Ağabey’in vefatı, aynı dönemde gerçek anlamda gazetecilik yapanlar ve o günleri hissederek birlikte yaşayanlar için çok acı oldu. Bir dönem sona ermişti. Dönemimizin gazetecileri için rol modeli ve Atilla Abisiydi. İçim yandı, yaklaşık 40 yıl öncesinden anılar film şeridi gibi geçti.

Atilla Ağabey 1986 yılında Yeni Gazete’de olduğum dönemde tanıştık, 1987’de Hürriyet Caddesi Söylemez İşhanı 3. katta Anadolu Ajansı’nda, kendisi Milliyet Gazetesinde büro komşusuyduk. Bürosunda çalışanlardan merhum Kemal Bağcı, merhum Abdullah Babat, Bülent Çulcuoğlu ve Ahmet Buğahan aklıma geldi. 

Atilla Abi; giyimi, güzel Türkçesi, haber yazımındaki mahareti, haber takibi konularında gazeteciliği meslek edinmek isteyenlerin rol modeliydi. En azından benim için öyleydi. Milliyet’in Milliyet olduğu dönemde, güzel haberlere imza atmıştı. İmrenilen bir gazetenin, gıpta ile izlenen temsilcisiydi. 

“Yazacak o kadar yaşanmışlık var ki… Kim umursar, kim okur. Kim, kim olduğunu merak eder, onu da bilemiyorum. Değerini kendisinin bilmediği değerimizdi. Yüreğim yandı” demiştim. Vefatının ardından haklı çıktıkça kahroldum. Yaşadığı, üst düzey gazetecilik yaptığı kentte, camide uğurlayan sayısı, Atilla Karaduman Toprağa Verildi haberine yayın organında yer verenden katbekat fazlaydı. İşte buna tanık olmak çok ağır gelmişti. Meslektaşlarının sahip çıkmadığına, kim sahip çıkar ki? Ölmeden ölünce ailelerimizin yaşayacağını da görmüş olduk. 

Atilla Ağabeyin ailesinin ve değer bilen dostlarının başı sağ olsun.